TVDW 10/05/2026 - Christopher Cross - Think of Laura (1983)
TVDW 1113. Dit zou de makkelijkste keuze ooit worden, de tvdw stond al een half jaar vast, van toen ik tickets kocht voor Christopher Cross. Zijn "Another Page", de plaat die hij uitbracht na dat debuut waarmee hij de grand slam scoorde (Grammy voor beste debut, album van het jaar, song van het jaar), was voor mij immers een landmark in mijn muzikale ontwikkeling. Net zoals "Killers" van Iron Maiden dat was voor mijn liefde voor hardere rock en Cowley's "Menergy" voor mijn liefde voor synthesizermuziek, was "Another Page" mijn gateway to soft rock. Cheesy en met overdreven emotionele teksten, maar verpakt in zo'n mooie melodieën en gestut door de smetteloze productie van Michael Omartion en de gastbijdragen van het gros van de muzikanten van Eagles en Toto, is "Another Page" een nagenoeg foutloos werkstuk.
En nu kwam Christopher Cross nog eens naar Europa. Dus dat zou wel goed zitten voor die tvdw dacht ik, terwijl ik me neervleide in de Elisabethzaal. Niet dus. Het werd het concert waarvoor ik gevreesd had, niet dat waarop ik gehoopt had. Bij opener Alright was meteen duidelijk hoe aarzelend de karakteristiek hoge stem van Cross geworden was. De drie prominente achtergrondzangeressen stonden daar niet toevallig maar moesten alle zeilen bijzetten om de song overeind te houden. De songs werden dan nog eens dichtgeplamuurd door een overijverige drummer, die zo vooraan in de mix zat alsof de band Madison Square Garden probeerde te vullen. Ook de setlist viel me tegen. Elders op deze tournee bracht Cross al eens Talking In My Sleep of Words of Wisdom, de echte pareltjes die als deep cuts op de b-kant van "Another Page" staan te blinken. Maar in Antwerpen liet hij ze achterwege. Terwijl het concert vorderde, dacht ik song na song: neen dat wordt niets met de tvdw.
Tot de band aan het eind het podium verliet en Cross achterbleef met zijn pianist. Samen zette ze Think of Laura in, een song die Cross in de eerste helft van de jaren tachtig schreef als eerbetoon aan een bevriend meisje, dat overleed nadat ze een verdwaalde kogel opving - een geval van verkeerde plaats, verkeerd moment.
"When you think of Laura / Laugh, don't cry / I know / She'd want it that way". Cross, wiens stem er aan het eind van het concert toch wat doorkwam, zong het en ik moest terugdenken aan mijn moeder. Net op deze dag overleed ze, twee jaar geleden. Een maand voordien had ze in het ziekenhuis nog gezegd: "Laat niet teveel traantjes voor mij / Leef vrij en blij / En denk af en toe aan mij".
I know, she'd want it that way.
Labels: Christopher Cross








